Med april mot kjækan og minner i bringen,
å kåmmå tel væger en kjinner frå før …
Når sønnavind smyg’ milla trea i kring en,
og puster tel åske og hælvsløkte glør.
Når sola tæk ryggtak med råme og tæla,
så jordskorpa eime ta hestehov - ti'.
Hør vårbekken sulle, så glad som ei fele
for æilt som va bøndi som nå slit seg fri.
Sjå linærla finn att et stelle hu minnes,
ho piler på tæ'n over vasstrøkkin jord.
Så snapper a tel seg slik småkryp som finnes,
og kvitrer tel takk for et nydekke bord.
I granskogen syng det, frå høgeste toppen,
der læt det så vart og forunderlig reint.
Og svarttrosten kjinner det kænskje i kroppen:
Å leva er egentlig æiller for seint.
Til forsiden Tilbakemeldinger / gjestebok
