Til forsiden      

                              Regnbågån     

Det er seinsammar, itte riktig høst ennå.  A Marja er litt seint oppe i dag.  Ja, hu ska nå itte på arbe før klokka tre på æftan, så det er ingen bråhast.  Likevæl, slike da’er med seinvakt lyt a passe på å få gjort unna et og æinna heme. 

Fysst svinger a som vanlig bortom stuguglaset for å sjå på været.  Skødda ligger tett over sundet i dag, men hu skimter da kjerkjespiret på andre sida.  Da regner a med at væla henger nok i hopes omtrent som i går.  Hu snur seg for å gå ut på kjøkkenet, men da kjæm a tel å rive ner strikkekørja som a glømte att på salongbordet i går kvæll.  En fire fem gån - nyster triller ut og et stykkje bortetter golvet.  Hu rafser dom oppati, men hu kæin itte unngå å få sjå æilt rotet som fins lenger neri der.  Smånyster og oppskrifter, tjafser og lause ender i ei einaste floke.  Hu bestemmer seg for å ordne opp litt med det såmmå.

 

Rett etter frokost rydder a plass på kjøkkenbordet.  Der tømmer a æilt frå kørja utover, og læt aua gli over det som kjæm tel syne.  Fysst fester a blikket på noe lysegrønt, og frester å løyse det frå resten.  Å, hu meine da å kunne kjinne att detti!  Det var gånet ho brukte tel å strikke sokker åt’n Kåre en gong i ti’n. 

 

Med ett er a tredve år telbars att.  Hæin Kåre, ja.  Om’n itte akkurat var den fysste kjæresten, så var hæin den fysste det vart noe slags æilvor med.  Tenkj, lysegrønne sokker åt et mæinnfolk!  Hu flirer litt for seg sjøl.  Jo, det gikk an, det å, på syttitalet.  Men med dom to gikk det itte, nei.  Hu minnes godt den dagen dom gjorde det slutt.  Fulle og gærne var dom, og sikkert like gode tel å slenge tur seg slikt som æiller skulle vøri sagt.  Men dom råktes att seinere, da dom hadde kømmi tel sæins.  Dom tala litt att og fram, men det vart itte tel at dom tok noe opp att. 

 

Det var sikkert likest at det gikk som det gikk, tenkjer a Marja.  Hu ser da’n Kåre både titt og ofte, den dag i dag.  Og den kjerringa som’n fekk, er nok mye meir tålmodig med æill flygingen hass enn hu sjøl ville ha vøri. 

 

Hu legg frå seg et lysegrønt nyste.

 

Så tæk a tak i noe blått som har hekte seg borti det meste.  Hu kjinner att detti, å.  Hu rekkje en gong opp ei lue som låg att etter’n Aksel.  Meininga var å ha det liggendes tel stoppe – gån.

 

Hæin Aksel, ja hæin var a tel og med gift med i noa år.  Og det er hæin som er far åt a Liv, eldste ongen.  Men det skar seg med’n Aksel, å.  Forresten var det kænskje itte bære hæin som hadde skulda for at det vart så vrangt i milla dom.  Hu ha skjønt det etter hårt, at menneskjer er skjøre skapninger som’n helst lyt fara pent med.  Men … det var nå hæin som gikk åt ei anna ei, så … Hu rykkjer litt i den blå trå’n før a finn saksa og gjør kort prosess.   Nå blir det lettere å få løyst opp i det andre.

 

Fingra hennes tæk forsiktig bort i de neste kjærven.  For detti er gån som hu brukte tel sokker åt begge onga da dom var små.  Fysst a Liv, og litt seinere hæin Torstein.  Det er bære hælvanna år i milla dom.  Nå er dom store, og har fløtt frå heme.  Vaksne, vil a Marja gjinne seia.  Innerst inne er a slett itte så sikker.  Hu har skjemt bort dom støtt, og hu veit det.

 

Likevæl, nå er det far hass Torstein tanka hennes går tel.  Det var’n Johannes, det.  Og det stryk et rart, lite smil over æinsiktet hennes.

 

Dom var itte gifte, knapt fast i lag å kæille.  Men dom fæinn ut tur det likevæl.  Det er itte ofte at hu Marja fortæl noe om’n.  Nei, å skulle a seia som noen ville forstå noe ta?  Hu har et minne om et par auer som hadde en drøm i seg.  Ja, meir enn bære en drøm.  Hæin hadde ei klippefast tru på et hell æinna ufattelig stort, noe som æille menneskjer kunne få tak i.  Det var bære det, at det støtt låg noa få skrett lenger unna …

 

Det hender at a Marja betrakter sønn sin nesten som i smug, noa gonger.  Stundom har a meint å kjinne att noe, og da blir a varm og glad inni seg.

 

Slik sitter a og følgjer lause ender, løyser opp floker og nyster opp.  Liv og fargjer, det hører i hop.  Så legger a merkje tel at nyste to forskjellige tråder samstundes.  Så men er det itte restegån etter votta hu strikke åt a Torstein og åt’n Merete, siste kjæresten hass.  Hu nyste saktere.  A Merete … jo, hu er ei trivelig jinte, det er itte det.  Men a Marja veit at’n Johannes, far hass Torstein, var godt forlikt med mor hennes ei stund før jinta vart født.  Så vart a gift med en anna kar rett etter.

 

Hu Marja sitter i djupe tanker, men etter ei stund puster a ut.  Mor hennes Merete er et fornuftig menneskje,  og hu hadde sikkert sagt i frå for lenge si’a – om det nå hadde vøri slik fatt at det trengtes.

 

Så ligger det en hælvsirkel med fine nøster på bordet framfor a Marja.  Væla hennes.  Ta gammal vana sitter a og tenkjer ut strikkemønster.  Akkurat nå ser a for seg en regnbågå.  Men attåt har a begynt å tenkje på at det snart kæin kåmå et nytt, lite liv som ska få oppleva egne fargjer.

 

Hu bryr seg itte meir om æilt husarbe’ som venter.  A Marja finner seg like godt en rundpinne, og legger opp måsker åt en ørliten genser.

 

 

Til forsiden                                    Tilbakemeldinger / gjestebok