Nei, åffer så stor? - du stein, som kæin trille,
for vægen er vid, du får fara i fred.
Sjå høla er fylt opp med små som ligg’ stille
og bak deg er hæinda som skauv deg av sted.
Nei, åffer så stolt? - du stokk som kæin seile
der elva går stri utom kulper og høl.
I bakevjer ligg’ dom som sank og som feile,
og fyller den plassen du kunne fått sjøl.
Nei, åffer så streng? - du store som tenkjer.
På leiting i villniss langs umerkje sti.
Du sæinser et skinn ifrå stjernom som blenkjer,
men lyset er tanken, tenkt langt før di ti’.
Til forsiden Tilbakemeldinger / gjestebok
