Til forsiden                           

                                Kåre med koppen

 

 

Om noen skulle minnes det brenneriet der ’n Ottar en gong arbe’ som sjåfør på tankbil’n, så stammer denna historia frå den samma plassen.  Og hvis je attpå tel nevner at det itte var i Løiten, så trur je i grunn at nok er sagt om akkurat den saken.

 

Hæin Kåre vart visstnok kæilt formæinn, og var en ta gamlekara på bruket.  Det er sikkert itte så heilt gæli å seia at’n var sjøl – lært i brennerifaget.   Ja, egentlig gjaldt nok det samma for dom fleste som arbe’ i produksjon der.  Bygdefolk var dom æille.

 

Hæin hadde ord på seg for å vara trivelig å ha med å gjøra. Som oftest hadde’n et nikk og et par lugne ord åt æille.   På fabrikken var’n høgt og lågt, og såg etter at æilt gikk riktig for seg.

 

Brenneriet var kjint for den spesielt gode kvaliteten på det dom produserte.  Det var trulig slik at ’n Kåre hadde mye ta æra for akkurat det.  Med åra hadde hæin kømmi tel å kontrollere i æille ledd, frå lagring ta poteter tel tapping ta ferdig vare.  Hæin hadde en blå kopp og en skrunykkjel som hang i beltet.  Rett så ofte var’n bortom en hell æinna plass og skrudde  opp ei kobling.  Så tappe’n litt i koppen og tok et par svølgjer.  Etterpå kunne’n gi en kjapp ordre om litt forandring  på forkjølinga, raskere tapping hell rensing ta noen bestemte rør.

 

Slik fungerte æilt knirkefritt i lang tid, heilt tel gammeldirektørn vart pensjonert.  Det betydde at en ny skulle kåmå, visstnok ingeniørlært, og attpå tel med papir frå hæindelshøgskole.

 

Da kroppen omsider hadde kømmi, var’n fast bestemt på å se tel at æilt gikk skikkelig for seg i bedrifta.   Knapt nok husvarm, sette’n seg føre å finna ut om æille dom ansatte gjorde jobben sin effektivt.   Stort sett var’n fornøgd med det ’n såg, men så kom stunda da’n råkte på formæinn på bruket.  Nå ville tilfellet at’n Kåre akkurat stod og tok en kvalitetskonroll, heilt  på sluttstadiet i prosessen.  Hæin bevilge seg god tid tel å tømme koppen, før’n snudde seg mot direktør’n og rette ut næva’n.

 

Direktør’n kom itte me’ hæinda si telbarsatt.    Hæin stod fysst å gapa litt.  Så tok’n tel å hisse seg opp.

 

-  Hva i all verden står de her og drikker midt i arbeidstiden?  sa’n med is i stemma.  

 

-  Brenn’vin, svara’n Kåre bære.  Så tok’n den nye sjefen sin litt nøyere i auesyn.  Kænskje hæinn itte var heilt fornøgd med det fysste inntrykket, for hæin  la tel et par ord:

 

-  Du skjønner, det er slikt vi driv’ og produserer, her i bedrifta.

 

Da vart direktør’n stille ei stund tel.

 

-  Er De full, eller?  var det eineste hæin fekk seg tel å seia.

 

-  Er du nysgjerrig, hell?  smæill det frå’n Kåre.  Hæin stod sjelden i beit for et kjapt svar, om det gjaldt.

 

 

Likevæl er det sikkert itte så vanskelig å gjette seg tel å som vart resultatet ta detta møtet.  Det vart itte full arbe’sdag på ’n Kåre.  Høgstdags rusle’n hematt med en signert oppsigelse på baklomma.

 

Direktørn meinte at det ville vara lett å finna en anna kar tel den ledige plassen.   Og æilt såg da ut tel å gå væl og bra tel å begynne med.

 

På denna ti’a var det lenge sida slike små brennerier hadde fungert som sjølstendige bedrifter.  Dom var slått sammen i et større samvirke, og æilt dom produserte vart sluttkontrollert en anna plass.  Så, etter et par vikur kom det alarmerendes meldinger frå sentralt hold.  Kvaliteten på spriten doms hadde sønki drastisk.

 

Detta ville direktørn ordne raskt opp i, så hæin begynte å sjå over æille produksjonsledda på egen hæind.  Det var da hæin møtte en vegg.  Hår gong hæin sporte om noe teknisk, så fekk’n det samma svaret:  Nei, detta var det ’n Kåre som hadde hatt oversikta over.  Det viste seg snart at det samma gjaldt for hårt einaste svake punkt.

 

Som ventelig vart itte direktørn spesielt glad for å få en slik beskjed.  Tel slutt såg’n likevæl inga anna råd enn å ta kontakt med ledelsen for samvirket, og foreslå fornyelse ta heile anlegget.  Nå fell itte detta i så god jord sentralt.  Dom rådde itte over ubegrense midler, og kunne heller itte akseptere at anlegget hadde vørti utslitt frå en dag tel den neste.  En ta de øverste sjefa drog oppover, og slik vart’n jo fullt klar over åssen saken egentlig låg an.

 

Resultatet vart en klar ordre om å ta inn at ’n Kåre på dagen.  Direktørn tok da telefon,  ringte opp, og sa navne sitt.

 

-          Nei, svara’n Kåre bære.  Så la’n på.

 

Så stod dom der, og visste itte riktig frå hell tel.

 

Toppjefen sjøl var en kar et stykkje oppe i åra, og kom egentlig frå landsbygda sjøl.  Hæin var kjint for å vara flink tel å finna løysinger på det meste.  Nå gikk’n ut att i drosja som ’n kom med, og ba sjåførn om å ta en tur hem åt ’a Kåre.

 

Ingen veit heilt å som vart tala på da dom to råktes.  Sjåfør’n fortælte at gubben vart der inne både en og to timer.  Og det lyt nok legges tel, dom var ganske stive i aua begge, da dom hæindtokes ute på trammen tel slutt. 

 

Ja, og slik gikk det for seg at ’n Kåre begynte på brenneriet att.  Dagen etter var’n i full gang, og fekk ordning på æilt som hadde gått seg skakt.  Den eineste forkjellen som var å sjå, var at det stakk opp et sammenbrætte papir frå lommen på trøya.  Hæin var itte snauere enn at’n viste fram detta åt dom andre i pausa.  Det var et langt dokument, men omtrent i midten stod det, streke under med kulepenn:

 

” …og til en hver tid er Kåre (…)  i sin fulle rett til å foreta alle de smaksprøver som produksjonen måtte kreve.”

 

 

Og er det slik som je helst vil det ska’ vara, så rusler’n Kåre rundt der den dag i dag, med blåkoppen og skrunykkjeln, blid og væl fornøgd med den tryggheita som ligger i en vettug og begripelig arbe’sinnstruks.

 

Til forsiden                                              Tilbakemeldinger / gjestebok