|
Så stille og lett fell et høstlau mot jorda,
det læinde så várt oppå svartkåpa di.
På skuldrer som rette seg, trass æille orda
som nagle oss fast i ei sjelelaus ti’.
Je tæk deg i hæinda. Je veit å du tenkjer
om æilt som har vøri, og det som kæin bli.
Men ingen ska’ si’ no’ som bind’ oss i lenkjer,
ta dom som kjæm bortåt med pen-hæinda si.
Og auom som ser, dømmer sviker hell trufast,
men høgest dom talar, som trur dom veit svar.
For lauet som datt, måtte følgje et vindkast
som lokke det bort frå den greina som bar.
Og rundt oss står bjørker med nakjine greiner
der lyset slæpp gjennom, litt meir dag for dag.
Nytt jordsmonn blir tel over røtter og steiner,
her nere går vi. Og ska’ vekse - i lag.
|
