Til forsiden                                                                

                                               Hesjetrå'n

Seinsammar 1962

”Østlandet med Oslo.  Skiftende skydekke, stort sett pent vær”.

Hæin Andreas hører som et ekko ta orakel - orda frå langbølgjesender’n på Kløfta, da de fysste drøppa tæk tel å laga prikkmønster på låvebrua.  Heilt i frå’n vakne i dag tidlig, har’n kjint på gikta at det kom tel å bli regnvær.  Derfor satt’n da heller itte inne lenger enn høgst nødvendig tel dugurds.  Hæin var nok innatt som snarest for å få med seg værmeldinga klokka ett, men trudde itte så mye på det dom sa.  Slik rakk’n likevæl å bergje inn siste høytappen frå hæsja.

Sjøl om høyet er i hus, kjinner’n itte heilt den vante gle’a ved vælgjort arbe’.  Hæin sætt seg nedpå ei stund, på ei tomkasse rett innafor den åpne låvedøra.  I fjøset er det stille.  Det er itte meir enn snaue to vikur si’a siste kua vart hente med slakteribil’n.  

Båsa står tomme, for den nye tida har fønni vægen hit åt dom oppi åsa, å.   Likevæl ville det vara synd om tørt høy kom tel å stå ute.  Kløver og timotei, med forskjellige engblommer innimilla.  Det anger så godt ta en god sammar.  Ei rik gave er det, for folk og for krøtter.  Her nevner  dom sjelden store ord som ”ærefrykt”og  ”takknemlighet” , men hæin har sanke i hop æille staurom og stable dom trygt innunder låvegolvet.   Ståltrå’n frå hæsja har’n vinde pent opp. 

Det ska’ itte brukes meir.

Utafor regner det jevnt nå, men det haster itte lenger med noe.  Hæin kæin godt kvile litt, for det er sikkert en drug time før hu der inne kjæm for å hente’n innatt tel kvelds.

Rett bak’n står det ei æinna trekasse, full ta forskjellige jønnbætar.  Hæin skimter en del ståltråd som ligg her, å.  Noa kjærver på en tre - fire favners lengde, og fleire småstubber. Slike som’n opp gjennom åra har surre over hæindbaken og lagt unna, på vona at dom skulle kåmmå tel nytte.

Det kæin kænskje bli tel et strekk på ei hæsje, detta.  Hæin finn krysset som’n bruker når’n nyster, to plankebætar felt i hop.  Forsiktig legger’n på den fysste trå’n.  

Dom har behøvd einæinn, dom to som ennå bor her.  Den vesle ruta i væla som hører dom tel, den hadde slutte å eksistere om en ta dom hadde følli i frå.   Begge har dom lagt tel sitt, med det samma ønskje om å trygge kåra.  Tatt i, så godt dom kunne for seg sjølve, for onga og for dyra.  Sliti i lag, og mest i det stille. 

Hæin plukker opp neste lengda og lagar en fin skjøt.

Seksten mål har’n greid å bryte her i steinete og ulendt terreng.  Litt meir for hårt år, fire kufor på det meste.  Tel og med i de seinere åra har’n gått ut med spett og trillebår.  Heile ti’a har’n brøti med seige granrøtter og digre steiner. 

Tunge tak har det vøri, som har fått’n ned på kne så mange gonger.   Likevæl, det ligg det att steinrøyser etter’n, rundt omkring.  På dom fysste væks det grønn måså.

Hæin får sjå en skarp knekk på den neste ståltrådbætan, som’n frester å rette ut.

Dom hadde likevæl æiller klart seg uten det hæin tjente på skogsarbe’ om vintern.  Hæin måtte hemafrå, mange gonger i vikusvis.  Så var det for noa år sea, da vart’n liggandes etter å ha frøsi seg mest forderve.  Hæin fekk noa leie sår, og en feber som vart sterkere etter hårt.  Det drog ut.  Ja, hæin kom seg da oppatt tel slutt, men gikta sætte seg i skrotten på’n etter denna reisa.  Det meste har vørti tyngre, mye tyngre.

Hæin tæk et sammenkjærve nøste opp frå kassa.

Noa vonde da’er har det vøri, stundomtel, da’n kjinte det som om æillt arbe var fåfengt.  At slite’ itte monne stort i det heile tatt.  Det har vøri  avlinger som vart mindre enn vona var, og det har vøri gjeld som vart større.  Det har hendt at’n har grudd seg for å gå ut om mårån, og stundomtel ha det vøri tungt å gå innatt om kvelden.  Itte støtt så lett å få blund på aua om natta, hell.  Men da har’n oftest kjint ei anna hæind inni si der i mørke.  Varm og lita, og sterk nok tel å hølde dom begge fast der dom hørte heme.   

Så får fingra hass tak i en stutt bæta.  Hæin blir sittandes og studere den.  To bøyer med surring tel skjøtom lyt tel.  Auemålet hass seier at meir enn som så er det itte.   Trå’n blir itte lengre om denna blir med. 

Den nye ti’a seier at det er urasjonelt og bortkaste, æilt slikt som itte kæin måles.  Hæin tenkjer  litt .  Bætan som’n høll her i nævan, er samma slags gode vørkje som resten. Galvanisert og solid  ståltråd .  

Etter ei stund dræg det som ei forklaring over æinsikte hass.  Henda tæk tel å arbe att, trygt og rolig.  Den vesle stubben får plass milla to andre lengder.   Det eine hører i hop med det andre.

Ei stille fred ha sigi innover’n etter hårt, nå som’n ha nyste og skjøtt i hop æilt slik som låg der laust.  Rundt korset  ha det vøksi en lang og ubrøtin tråd.  

Hæin har itte merkje at a Maria ha kømmi bort tel’n. 

Arbesdagen er tel endes.

 

 

Til forsiden                 Tilbakemeldinger / gjestebok